70′lerde de, 80′lerde de, 90′larda da bu memleketin insanları bir şeylerin kavgasıyla yaşadı. Kavgalı olmak iyidir demiyorum ama insanın “bir kavga”sının olması iyidir. Dinç tutar, yaşama bağlar, sosyal birlik olma yolunda pozitif etkileri vardır. Bir çeşit sivil toplum kuruluşu bildirgesi gibidir ortak kavgalarımız. Kavganın niteliği ve genel geçer dünya konjonktüründeki küresel gerçekliklere olan yakınlığı yahut pozitif ya da negatif uzaklığı da o halkın bilincini göstermekte ciddiye alabileceğimiz bir belirteçtir kanımca. “kavga”nız sizi dünyaya anlatır. Onunla var olursunuz.

2000′ler… (ya da 00′lar belki) umutlarla beklediğimiz millenium’un ilk on yılı geri kaldı. Bilimkurgu camiasının absürt olarak gördüğü her şeyi fırlattığı yıllar bunlar. yıl iki bin …. diye devam ederlerdi. Her şeyin mümkün olabileceği ya da her şeyin farklı olacağı tahayyülünde şüphe olunmayan zamanlar. Uçan otomobiller yakında aramızda olacak olsalar bile yoklar henüz, gezegenler arası seyahatler başlamadı, insan ömrü 200 yılı bulmadı daha, aramızda gezen robotlar da yok. Ama bunlar çok uzak değil yakınlarda bir yerlerde. Uzak olan bir şey var, “kavga”. Bu geçen on yıl bizden “kavga”mızı aldı götürdü sanki. Uğrunda çabalanacak bir şeylerimiz eksik hayatımızda.

2000′lerde bu ülkenin yapısal varlıklarına etkisi en fazla hissedilen oluşumu AKP’dir. Milli görüş doktrini tatmış, yenilikçi, birleştirici, başı dik, sözü kılıç, bıçkın bir iktidar hüviyetine sahip. Ben bu “kavga”nın eksikliğinden onları sorumlu tutma taraftarıyım. Halk kavgasını devleti aliyenin kavgasından çıkarır. Halk bu yüzden destekler demokrasilerde seçebileceği onca partinin içinden birini. Her ne kadar tasvip etmesek de çoğu zaman 90′ların o bunalımlı iktidar savaşlarında da bu vardı. Kimileri sosyal adaletin, kimileri dini hassasiyetlerinin, kimileri ülkülerinin, kimileri milliyetçiliklerinin, kimileri ekonomik tercihlerinin, kimileri otokratik güçlerinin, kimileri başka başka bir şeylerin kavgasındayken, bunları kışkırtan siyasi yapılarla geçirdik o yılları. Elbette ki siyasi partilerimiz kadar sığ değildi “kavga”larımız ve o kadar az sayıda da değildi. Ama en temel olanlarını bir araya getirip partiler yaptılar, eğip büktüler.

Evet, biraz yorulmuş olabilir kavgalarında insanlar. Yıllarca peşinde koştukları ideallerinde bir sonuca ulaşamamak elbette ki kolay değil. Ama “kavga”yı bırakmak, hedefi bırakmaktır.

Şimdi bu toplumun yarısı mevcut iktidarın partizanı  ve destekçisi. Bu teknik açıdan mutluluk verici bir durum. Kavgasız ve istikrarlı bir iktidar bulunamayacak bir nimet. Başı dik, sözünün arkasında, dünyada “biz”de varız diyebilecek, cesur ve aynı zamanda ihtiyatlı bir yönetim her daim isteyeceğimiz idare şekli. Peki, bu mevcut iktidarı destekleyen halkın yarısı ölçütündeki güruhun ortak “kavga”sı ne?  Bunu anlayabilmenin iki yolu var. Birincisi halkı izleyip dillendirdikleri, lanse ettikleri, savaşımın verdikleri yaşam ideallerini birleştirmek; ikincisi iktidarın hedef gösterdiği idealleri sıralamak.

Son iki seçimde süreci (yerel seçimler ve genel seçimler beraberinde) AKP zaferiyle sonuçlandı. İki seçim sonrasında da aynı manzarayı hatırlıyorum. Ki daha önceki seçimlerde karşılaştığımı hatırlamadığım, ya da hatırlayanlarını tanımadığım manzara. Kimse iktidar partisine verdiği oyu dillendiremiyordu. Herkes toplumdaki o iki kişiden birinin kendisi olmadığı görüşünde ısrarcıydı. Kararları ile idealleri arasında tam bir üst üstelik olmasa bile en azından en yakın buldukları parti olarak AKP’yi görmüşlerdi öyleyse. Çünkü ideallerini gerçekleştirebileceğine inandıkları bir yapıyı desteklediklerini dillendirmekten korkabileceklerini veya bundan utanç duyabileceklerini söylemek abes olur. Ama bu destekçi kitle o kadar gizemli ki yaşam ideallerinin ya da kavgalarının ne olduğundan ve belki de  varlığından söz edebilmek bile kolay değil. Hele ki ortak bir idealler birleşimi tezi iyice zora sokar bizi.

Konunun aslı ise mevcut iktidarın empoze ettiği idealin ne olduğu. Aktif siyasi hayatına başladığı günden kısa bir süre sonra tek başına iktidar olma başarısı gösteren bu parti, peşi peşine ikinci iktidar süresinin ikinci yarısını yaşıyor. Yaklaşık on yıllık sürede -yani 2000′lerin başından bu yana- yanımızda yahut yönetimimizde yer alıyor.  Ülkenin geçmişinden temizledikleri ve geleceğine kattıkları birçok unsurlar olabilir ama halen daha her insanın kendini destekçisi addebileceği bir ideali olmadığı kanaatindeyim. Gerek askerle, gerek medya ile, gerek adalet mekanizmasıyla, gerek muhalefetle, gerek dış politikayla, gerek IMF ile, gerek AB ile (gerek …… diye  devam edebileceğimiz o kadar çok şey var ki) sıra dışı ve cesaret edilememiş, daha önceleri karşılaşmadığımız yeniliklere imza atmış olmasının, Ergenekon gibi bir kara deliğin içine dalmış olmasının çekiciliğinin olduğu ise su götürmez bir gerçek. Bilinmezliğin çekiciliği… Dişil çekicilik… Bana göre AKP’nin gücünün varlığı bu çekicilikte. Gizemli, karanlık, hesaplanamaz, kıvrak. Ama bu havai fişekler bitmeden insanlara bir ideal, yaşam için bir “kavga” sunmalılar. İnsanlar huzursuzlanmaya başladılar bile, bir sonraki seçimlerde AKP bu giriştiği büyük işleri başarabilecek bir halk desteği istiyorsa bunu yapmalı. Yoksa bir kara delik olup kendi içine çöker.

Ama daha da vahim olanı; eğer iktidar topluma bir ideal bir “kavga” sunmaz ise ülkesine en büyük zararı vermiş olur. “kavga”sı olmayan milletin yarını olmaz, yaşamı olmaz, kültürü olmaz, dili olmaz. Bunlar olmazsa da biz olmayız.

Aslında hepsi şu sorunun cevabında; kavgaları olan insanlara ne oldu ve bu iktidarın “kavga“sı ne?